کاش ماهي بودم و هميشه با آب ميثاقي دوباره داشتم

1 2 3 >

هيوا :: چهارشنبه 22/1/1386 ساعت 10:2 صبح

يادم آمد روزي که روي سخره کنار هم ايستاديم به آسمان نگاه کرديم با هم عهد بستيم به گفته هاي آسما ن گوش جان سپرديم که ناگهان صدايي از خاک برخاست ما روي او سنگيني مي کرديم آن گاه رودخانه از ما دفاع کرد او به روي خاک آمد و تازگي به خاک داد خاک را آرام کرد و ما روي آن راه رفتيم جاي پاهايمان را مي ديديم پرندگان با صداهايشان ما را به سوي آن کسي که در آسمان ها بود مي خواندند ما به را ه ادامه ميداديم به جايي رسيديم انسانهايي را ديديم که سوار بر ابرها مي شدند و بالاوبالاتر مي رفتند تا جايي که ديگر چشمهايمان قدرت ديدن آنها را نداشت ما نيز آرزو کرديم اي کاش ما هم بر آن ابر ها سوار مي شديم که يکدفعه ابري به کنار ما آمد و به ما گفت سوار شويد ما نيز سوار شديم ما هم مانند مسافران قبلي بالا و بالاتر رفتيم تا به جايي رسيديم که بايد پياده ميشديم آنجا سکوت و آرامش بود صداي چه چه بلبلان را ميشنيديم ميوه هاي تازه را بر روي درختان ميديديم و بوي گلها هم چون نسيم بر صورتمان سايه مي افکند به دروازه اي اصلي رسيديم فرشته هاي زيبايي را که دربان آنجا بودند وبه ما خوش آمد ميگفتند ديديم اسم آن شهر زيبا بهشت هميشه جاودان بودپس ما به آنجا رفتيم تا براي هميشه آنجا زندگي کنيم...